ویروس کامپیوتری نوعی نرمافزار مخرب است که بدون اطلاع و اجازه کاربر، خود را به برنامههای دیگر یا فایلهای سیستمی متصل میکند و با هدف تکثیر و گسترش، به سیستمهای دیگر نیز سرایت میکند. هدف اصلی این ویروسها میتواند متفاوت باشد: از نمایش پیامهای آزاردهنده و کند کردن سیستم گرفته، تا حذف فایلها و حتی از کار انداختن کامل سیستم.
نحوه انتشار ویروسهای کامپیوتری:
ویروسها میتوانند از راههای مختلفی منتشر شوند، از جمله:
فایلهای آلوده: دانلود و اجرای فایلهای آلوده از اینترنت (مانند نرمافزارهای کرک شده، فایلهای ویدیویی یا صوتی مشکوک)
ایمیلهای فیشینگ: باز کردن پیوستهای مخرب یا کلیک بر روی لینکهای آلوده در ایمیلهای ناشناس یا مشکوک
حافظههای قابل حمل: اتصال فلش مموریها، هاردهای اکسترنال و سایر حافظههای قابل حمل آلوده به سیستم
شبکههای ناامن: اتصال به شبکههای وایفای عمومی و ناامن
نقاط ضعف نرمافزاری: سوءاستفاده از آسیبپذیریها و نقاط ضعف در سیستمعامل و نرمافزارهای نصب شده
نرمافزارهای ویروسیاب (Anti-virus)
در دنیای دیجیتال نرمافزارهایی برای مقابله با ویروسهای کامپیوتری وجود دارند که به آنها نرمافزارهای ویروسیاب یا Anti-virus میگویند.
کاربردهای اصلی نرمافزارهای آنتیویروس:
شناسایی و تشخیص ویروسها: شناسایی فایلهای آلوده و فعالیتهای مشکوک
حذف و قرنطینه کردن: آنتیویروس میتواند فایل آلوده را حذف یا به قرنطینه منتقل کند. در قرنطینه، ویروس از سیستم جدا شده و دیگر نمیتواند به سایر فایلها آسیب برساند.
محافظت لحظهای: این ویژگی به آنتیویروس اجازه میدهد تا به صورت مداوم فعالیتهای سیستم را زیر نظر داشته باشد و از ورود ویروسها به محض تشخیص جلوگیری کند.
اسکن سیستم: کاربران میتوانند سیستم خود را به صورت دستی یا زمانبندی شده برای یافتن و حذف ویروسها اسکن کنند.
بهروزرسانی خودکار: آنتیویروسها باید به طور منظم بهروزرسانی شوند تا بتوانند جدیدترین ویروسها و بدافزارها را شناسایی کنند.
محافظت از وب: بسیاری از آنتیویروسهای مدرن قابلیت محافظت از وب را نیز دارند که از ورود به وبسایتهای مخرب و دانلود فایلهای آلوده در حین مرور وب جلوگیری میکنند.
فایروال: برخی از آنتیویروسها، شامل فایروال نیز هستند که از دسترسی غیرمجاز به شبکه و سیستم شما جلوگیری میکند.
